|
O escritor ao que se adicou este ano o Dia das Letras Galegas é reintegracionista
Apresentamos-vos um texto que foi publicado em Vieiros, da mão de dous estudosos da figura de Murguía, Ernesto Vázquez e Isabel Seoane, no que o intelectual galeguista expõe a sua opiniom a respeito da ortografia que devia escolher o galego. É partidario de optar pola normativa reintegracionista. Este texto, datado depois da fundaçom da Academia Galega, na segunda década do século, está custodiado na caixa 113 do arquivo da Academia Galega, junto com correspondências, notas e inéditos. O manuscrito som 4 quartos de fólio que correspondem ao rascunho incompleto dum livro que nunca apareceu: "O cancioneiro popular da Galiza", que teria sido umha das obras cúmio da Academia Galega e do velho erudito. Reproducção do texto manuscrito de Murguía: Había llegado a ser para mi, cosa de verdadero empeño, la publicación del presente libro. Aparte de su importancia manifiesta y el influjo que espero que ejerza bajo varios conceptos, como lo había anunciado tanto tiempo ha, no pasaba día sin que me recordase el compromiso contraido. A Pesar de ello, graves inconvenientes me impedían arriesgarme, siendo el primero y principal el deseo que tengo de que, como cosa de la musa popular, y por esto mismo obra nacional, su ortografía, agena á los caprichos de la que cada autor que escribe en gallego tiene para su uso, fuese lo que se dice nacional tambien, y si tanto pudiese alcanzarse, definitiva. Esperaba por ello que la Academia Gallega en la cual pusimos todos tantas esperanzas, se decidiese y publicase, la verdadera ortografía de nuestro romance, ó cuando menos la más aceptable. El fracaso experimentado de la Academia en su creación, nos dice bien claro que ya no la tendremos jamás, y por lo mismo que en la cuestión de la ortografía, seguiremos por largo tiempo en la amable anarquía á que nos tiene condenados la voluntariedad y á veces la ignorancia de los que escriben en el idioma gallego. Dispuesto a salvar tan grave escollo, hube de decidirme por lo más racional. El gallego y el portugués, me dije, son uno mismo en el origen, gramática y vocabulario. ¿Por qué no aceptar la ortografía portuguesa? Si nos fue comun en otros tiempos, ¿por que no ha de serlo de nuevo? Sólo un total olvido entre nosotros, de la lengua hermana, pudo hacer que se alcanzaran y prevaleciesen la especial confusión con que escribieron y escriben el gallego; atendiendo los unos, como es justo, al origen de las voces, atendiendo los otros á lo que da de si la fonética, y en fin mermando los mas sin tino inconsciente ambos sistemas. Para evitar tan grave inconveniente y sobre todo para hechar de una vez las bases de una ortografía con la cual podamos y debamos conformarnos, me decidí por de pronto á seguir la portuguesa, modificada en aquella parte a que puede sin peligro asimilarse á la que la usamos. Un docto amigo mío el Sr. Don Floro Vaamonde [Florencio Vaamonde Lores], se encargó de esta tarea, y el fue quien copió como conviene las composiciones que forman el presente volumen. A él pues los aplausos. |